بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِِ اِلهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّةِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى السّاعَةَ السّاعَةَ السّاعَةَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ


 

گریه کردن شیعیان و محکوم کردن اهل سنت

 دسته بندی : شیعه یا سنی
    0 views بازدید

گریه کردن شیعیان و محکوم کردن اهل سنت

 

« وَأَنَّ إِلَى رَبِّكَ الْمُنتَهَى * وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَى * وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا »

وكار خلق عالم به سوي خدا منتهي مي شود و هم او بندگان را شاد و خندان سازد و غمگين و گريان گرداند و هم او خلق را بميراند و باز زنده فرمايد.

 

يكي از مسايلي كه موجب شده است ميان اهل سنّت و شيعه اختلاف به وجود آيد مسئله ي گريه كردن است. اهل سنّت با تكيه بر عقيده ي نادرستی كه دارند معتقدند گريه كردن براي مرده موجب فزوني عذاب بر او ميشود. ما مي خواهيم در اين مقاله براي شما ثابت كنيم كه گريه كردن براي مرده  نه تنها موجب افزايش عذاب نمي شود بلكه سنّتي است از پيامبر اكرم(ص) چرا كه ايشان نيز بر اين مطلب عمل ميكردند. همانطور كه در آيات اوّل گفته شد ، خداوند روزي براي خانواده اي فرزندي به دنيا مي آورد كه نور دو چشم والدين باشد ، آنگاه است كه خانواده چهره ي شاد به خود مي گيرند و نيز روزي است كه خداوند آن فرزند را از ميان فرزندانش برمي چيند و بساط غم را به به وجود مي آورد. زيرا كه او زنده كننده ي مرده و مرده كننده ي زنده است.

در  اين جا ما چند دليل از ادلّه ي مربوط به «چرايي گريه كردن» با تكيه بر قرآن و سيره نبوي و عقل بشري آورده ايم كه بحث خود زياد پيچيده نيست بلكه اهل سنت اين موضوع را چنين پيچيده كرده اند و الّا گريه كردن يك امري منطقي است .

دليل اوّل: بايد دانست كه از نشانه هاي وجود پروردگار عالميان يكي همان زنده كردن مرده و مرده كردن زنده است.  چنانكه خداوند تبارك و تعالي اين را در كتابش آورده است. (يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَيُحْيِي الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَكَذَلِكَ تُخْرَجُونَ –روم۱۹ ) پس انسان بايد با مشاهده ي اين وقايع سر تعظيم و خشيت و خوف فرود آورد. خداوندي كه از عيب حدوث به دور بوده و وجودش واجب است. بايد گفت كه خداوند را نمي توان با تكيه بر علم بشري و آنچه كه از ذهنش بر مي خيزد شناخت و به اصل وجودش پي برد. يعني ذهن انسان ،درك انسان از شناخت واقعي خداوند به دور است امّا خداوند تبارك و تعالي در اين امر ما را راهنمايي كرده است كه براي شناختش به آياتش بنگريم و به آنها تأمّل و دقت كنيم تا به قدرت بي نهايتش پي ببريم و وجودش را حس كنيم. پس پي بردن به وجود خدا با انديشيدن به آياتش ممكن است كه شاعر مي فرمايد:

اي برادر تو همان انديشه اي          ما بقي تو استخوان و ريشه اي

امّا گفته شد كه زنده شدن يا مرده شدن نيز از آيات الهي بوده و هست. پس بر انسان واجب است كه در هنگام مشاهده ي چنين وقايعي سر بندگي فرود آورد. اقرار به وجود پروردگار عالميان كند. همانطور كه اولياي خدا چنين ميكردند: « وَيَخِرُّونَ لِلأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعًا – اسرا۱۰۹ » چشمانشان گريان مي شد و سر به سجده مي گذاشتند. پس اين يك دليل كه هيچ عيب و  نقصي در آن نيست خود جوابي است براي اهل سنّت.

دليل دوّم: وجود بزرگان در ميان امّت  مانند پيامبر اكرم(ص) كه ايشان اشرف النّاس هستند همانند نعمتي است براي اسلاميان و عالميان. پيامبري كه وجودش منّتي است براي هر مؤمني و مسلماني چنانكه خدوند ميفرمايند:« لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَى الْمُؤمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِّنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُواْ مِن قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُّبِينٍ» يقيناً خدا منّت نهاد بر مؤمنان كه در ميان آنان پيامبري از خودشان برانگيخت كه آياتش را بر آنان مي خواند و پاكشان مي كند. و كتاب و حكمت به آنان مي آموزد و به راستي همه آنان بيش از آن در گمراهي آشكاري بودند. آل عمران ۱۶۴) پس پيامبري كه چنين در نزد خدا عزيز است در پيش ما نيز بايد عزيز باشد كه وجودش رحمتي است براي عالميان(رحمة للعالمين). حال ما از شما مي پرسيم كه آيا از دست دادن چنين شخصي كه دنيا و ما فيها تا به حال نظيرش را نه ديده است و نه خواهد ديد واقعاً اسفناك است يا خوشحال كننده؟ علماي اهل سنّت به خاطر گمراه كردن مردم مي گويند كه ما بايد خوش حال شويم چرا كه آنها به پيش خداوند عروج كرده اند امّا نمي دانند كه آن ها اشخاصي آسماني بودند.

خوب ، چرابايد خوشحال شد؟ بايد در ذهن خود بسنجيم كه اگر پيامبر در ميان امّت بود.  چقدر مي توانست از اين فساد ها كه همانند رودي در همه جاي عالم جاري هست جلوگيري كند و مانع شود؟ چقدر گمراه را مي توانست هدايت كند. اكنون بايد دانست كه گريه كردن واقعاً امري جايز است.

دليل سوّم: از دست دادن خويشان حادثه اي اسفناك است. در واقع مي توان گفت كه مصيبت و بلايي است كه يك خانواده را شامل  ميشود از وقوع بلا نيز بايد گريه كرد و خاضع شد.

ادلّه ي زيادي است در اين باب كه علماي ما شيعيان هر زماني قادر به پاسخ گويي هستند.

سيره ي نبوي (توصيه به گريه كردن)

در جاهاي زيادي از كتب اهل سنّت آمده است كه پيامبر نه تنها گريه كردن را مانع نمي شد بلكه آنرا جايز مي دانستند. ساير روايات كه به پيامبر نسبت ميدهند و گريه كردن را تحريم مي كنند همگي ساختگي و خود بافتگي است.

از اسناد موجود در باب توصيه كردن پيامبر اكرم (ص) به گريه كردن مي توان  به چندين مورد اشاره كرد ، ازجمله روايتي كه در صحيح بخاري آمده است.

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/1.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/2.jpg

 

ترجمه: ‏ روزى فرزند دختر پيامبر درگذشت، دختر غم ديده آن حضرت، اين واقعه را به پدر خبر داد و از ايشان درخواست حضور نمود. رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم نيز به همراه سعد بن عباده، معاذ بن جبل، ابى بن كعب، زيد بن ثابت و جمعى از ياران به منزل دختر غم ديده خويش رفت، پيامبر مهربان كودك را در بغل گرفت و بشدت گريست و اشكان مبارك سرازير گشت؛ سعد با مشاهده گريه پيامبر، با تعجب پرسيد: چرا گريه مى‏كنيد؟!

رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم در پاسخ چنين فرمود: ترحم بر اين كودك است كه خداوند در دل بندگان خود رحمت قرار مى‏دهد، و خداوند بندگان رحيم خود را مورد رحمت قرار مى‏دهد.

همچنين پيامبر اكرم(ص) پس از شهادت جعفر بن ابي طالب به خانه آنها تشريف بردند و تسليت فرمودند و با حضور خويش بر حال آنها تسلّي دادند و درهنگام خروج فرمودند: سزاوار است بر مثل جعفر گريستن، پس گريه كنندگان بر همچون جعفر بگريند

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/3.jpg

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/4.jpg

 

سندي ديگر كه پيامبر در آن براي گريه كردن توصيه ميكنند به اين صورت است كه: روزى رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم در تشييع جنازه يكى از مسلمانان حضور يافتند و عمر نيز به همراه ايشان حركت كرد. عمر تا صداى گريه زنان را شنيد برآشفت و آنان را از گريستن نهى كرد! رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم رو به عمر كرده، چنين فرمود: «يا عمر! دعهُنَّ، فان العين دامعة و النفس مصابة و العهد قريب؛ اى عمر! كارى به آنان نداشته باش، بگذار بگريند، همانا كه چشم گريان است و نفس مصيبت زده است و پيوند با تازه درگذشته بسيار نزديك» اين مطلب را متّقي هندي به صورت مختصر آورده است و نيز اين مطلب در جلد  ۲ مسند احم ص۳۲۳ آمده است.

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/5.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/6.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/7.jpg

 

گريه كردن پيامبر:

گريه كردن پيامبر بر عبدامطّلب.

پس از درگذشت حضرت عبدالمطلب، حضرت محمد صلي الله عليه و آله و سلم بر جد عزيزش گريست؛ ام ايمن مى‏گويد:

‏ « أَنا رأيت رسول اللَّه يمشى تحت سريره و هو يبكى؛ من پيامبر را ديدم كه در پى جنازه عبدالمطلب راه مى‏رفت در حاليكه مى‏گريست».

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/8.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/9.jpg

 

گريه كردن پيامبر بر پسرش ابراهيم.

پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم در ماتم فرزندش گريست، و در برابر پرسش ياران كه از علت گريه پيامبر بر مرده جويا شده بودند، چنين پاسخ فرمود:

‏ « تدمع العينان و يحزن القلب و لانقول مايسخط الربّ؛ اشك چشم جارى مى‏شود و دل غمگين مى‏گردد، ولى سخنى كه خدا را به سخط و غضب آورد بر لب نمى‏آورم».

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/10.jpg

 

همچنين اين مطلب را مسلم نيز در صحيح خودش آورده است.

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/11.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/12.jpg

 

گريه كردن پيامبر بر مادرش.

اين مطلب كه پيامبر در سر قبر مادرش گريست هم مي تواند پاسخي بر چرايي گريه كردن باشد وهم پاسخي براي چرايي زيارت قبور باشد.كه اين مطلب در سنن ابن ماجه چنين آمده است: پيامبر بر سر قبر مادرشان رفت و گريه كردند و ديگران را نيز كه در اطرافش بودند را گرياند

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/13.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/14.jpg

 

همچنين اين مطلب در كتاب المستدرك، ج ۱، ص ۳۵۷آمده است.

 

گريه كردن بر پيكر حمزه(ع)

وقتي كه پيامبر (ص) در جنگ احد ديدند كه حمزه (ع) شهيد شده اند . پارچه اي را كه روي صورت او بود را كنار زدند و ديدند كه بيني و گوش ايشان را هند از جا بريده است با صداي بلند گريه كردند. اين مطلب در كتاب المستدرك الصحيحين ،جلد۳،ص۴۰۷،ح۴۹۵۶ آمده است

عزاداري عايشه براي پيامبر اكرم(ص)

اين مطلب در كتاب مسند ابي يعلي موصلي – چاپ مؤسسة علوم القرآن بيروت – جلد ۴ – مسند عائشة – صفحه ۳۲۳ – حديث ۴۵۶۸ موجود مي باشد.

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/15.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/16.jpg

 

ترجمه: از زبير بن عباد روايت است كه گفت:  عايشه مي گفت زماني كه رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم از دنيا رفتند ، من با زنها بلند شدم و نوحه سرايي مي كردم و به سر و سينه خود مي زدم

اين مطلب هم دليلي بر گريه كردن است و هم دليلي برسينه زدن. اگر گريه كردن و عزاداري كردن عيب است پس چرا مادرتان گريه و عزاداري ميكند.

 

 

گريه كردن يكساله ي شاميان براي عثمان.

اين عملي بود كه از شاميان سر زده شد و معاويه نيز نسبت به اين امرهيچ واكنش و ممانعتي نشان نداد. اگر گريه كردن جرم است چرا پس معاويه ممانعتي در اين مطلب نشان نداد؟

این مطلب در کتاب الکامل فی التاریخ – چاپ دار الکتب العلمیة – جلد ۳ – سنة ست و ثلاثین ۳۶ – ذکر ابتداء وقعة صفین – صفحه ۱۶۱ موجود می باشد كه به اين شرح است: معاويه پيراهن عثمان و بعضى از انگشتان قطع شده او را بر فراز منبر آويزان كرد، و عده اى از شاميان سوگند ياد كردند كه به بستر استراحت و خواب نروند، و با همسران خود مقاربت نكنند تا اينكه قاتلان عثمان را به قتل برسانند يا اينكه كشته شوند، و يكسال براى او گريستند.

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/17.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/18.jpg

 

خوب، حال چگونه شده است كه گريه كردن در زمان آنهايي كه گريه كردن را منع كرده بودند، جايز است ولي الآن جايز نيست و حرام است. اگر گريه كردن براي مرده موجب شدّت يافتن عذاب مرده ميشود پس چرا معاوية بن ابو سفيان اين عمل را مانع نشدند و جلو گيري نكرد؟

 

تحريم گريه توسط عمربن خطّاب و اثبات دروغ بودن آنها و كذب عمر.

مخالفان براي تحريم كردن گريه افسانه هايي از خود بافته كه هم خلاف سيره ي پيامبر بوده و هم گفتيم كه با عقل و منطق بشري نيز سازگار نيست.بايد گفت كه  انسان با گريه كردن است كه خودش را از هر گونه مصيبت و داغي تخليه می كند. پيامبر  براي  مادرش ،عمويش،جدّش و… گريه مي كند پس چگونه ميگويد كه گريه كردن به مرده موجب افزايش عذاب براي او مي شود؟ از اين مطلب ما نتيجه مي گيريم كه اين سخنان كه از طرف خود پيامبر كه صادر نمي شود  زيرا شخصيّت او ، شخصيّتي است كه گزافه و بيهودگي از او دور است.«لا ينطق عن الهوي» . پس از طرف كسي اين مطالب صادر مي شود كه سر مخالفت با ايشان را گرفته است. از جمله ي اين روايت ها عبارت است از:

روايت اوّل: مخالفان رسول خدا به پيامبر اين مطلب را نسبت داده اند كه پيامبر مي فرمايد مرده به جهت گريه و شيون بازماندگان در قبر عذاب مى‏شود.‏ « الميّت يعذب فى قبره بما نيح عليه»

اين مطلب در كتاب صحيح باري آمده ايت كه به اين شكل است:

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/19.jpg

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/20.jpg

 

ونيز اين مطلب در سنن ابن ماجه نيز آمده است كه به اين شكل است.

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/21.jpg

 

ونيز اين مطلب را احمد بن حنبل وارد كرده است

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/22.jpg

 

روايت دوم-در كتاب المصنّف ابن ابي شيبه ج۳،ص ۲۶۵ از زبان عايشه يكي از اين روايت ها وارد شده است.كه به اين نحو مي باشد.

با رسيدن خبر شهادت جعفر بن ابى طالب، زيد بن حارثه و عبدالله بن رواحه، آثار حزن و اندوه در سيماى پيامبر اكرم نمايان شد. من از گوشه‏اى او را كه نشسته بود نظاره مى‏كردم. در آن حال مردى به حضور ايشان رسيد و گفت: اى رسول خدا ! زنان بر جعفر گريه مى‏كنند! پيامبر در واكنش به او فرمودند:

« فارجع اليهن فاسكتهن، فان ابين فاحث فى وجوههن التراب؛ برگرد و آنان را ساكت ساز، اگر آرام نشدند خاك بر صورتشان بپاش!»

روايت سوّم: در كنزالعمّال ج۱۵،ص۷۳۱  : از نصر پسر ابى عاصم نقل است كه: شبى عمر صداى نوحه عزاى زنى را از يكى از خانه‏هاى مدينه شنيد، بى درنگ وارد خانه شد و زنان را پراكند و زن نوحه سرا را با تازيانه خود مضروب كرد، به گونه‏اى كه روسرى او از سرش افتاد. همراهان خليفه با مشاهده اين صحنه به او گفتند: اى خليفه! موهاى زن نمايان شد. عمر در پاسخ چنين گفت:

‏ « أَجل، فلا حرمة لها؛ آرى، اين زن احترام ندارد»

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/23.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/24.jpg

 

اگر توجه كنيد روايت اين مطلب را مي گويد كه عمر زن نا محرم را به خاطر  اشتباهي كه كرده بود كتك زد بدون اين كه توجه كند كه او زن است و نامحرم است. مگر انسان زماني كه زور مند شد و اطراف قدرتمند شدند اين چنين ميكند ؟ كه  واقعاً از شأن يك مرد به دور است كه زن نامحرمي را ،يك ضعيفه اي را كتك زند!.

روايت چهارم: روايت چهارم اينگونه است كه عايشه براي پدرش گريه ميكرد كه عمر او را از اين امر نهي كرد. اين مطلب در سنن ترمذي آمده استكه به اين شكل است.

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/25.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/26.jpg

 

رد روايت هاي فوق از سوي عايشه.

محدّثين اين روايت را به چندين شكل نقل كرده اند يا اين كه خود عايشه به چندين شكل اين مطلب را گفته است. كه هر دو بلاخره ردي بر اين مطلب است .ما از اشكال مختلف چندي را آورده ايم كه در جايي عايشه مي گويد كه عمر و فرزندش اين مطلب را اشتباهي از پيامبر شنيده اند و نيز در جايي گفته است كه عمر و فرزندش كاذب هستند و اين مطالب را به دروغ به پيامبر اكرم(ص) نسبت داده و در جايي مي فرمايد كه اين ها فراموش كرده اند كه پيامبر چه گفته اند. از جمله ي اين روايت عبارت است از:

الف) روزى در حضور عايشه، سخنى از اين گفته عبداللَّه بن عمر به ميان آمد كه به نقل از پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم مى‏گويد: ميت با گريه خويشانش در قبر عذاب مى‏شود! عايشه در واكنش چنين گفت:

‏ « ذهل ابن عمر! انما قال رسول اللَّه صلي الله عليه و آله و سلم انه ليعذب بخطيئته و ذنبه و انّ اهله ليبكون عليه الان؛ فرزند عمر فراموش كرده است، بلكه رسول خدا چنين فرمود: مرده در قبر به خاطر گناهانش عذاب مى‏شود، در حالى كه نزديكانش نيز در آن هنگام براى وى مى‏گريند» اين مطلب در  شرح النووى، ج ۵، ص ۳۰۸ آمده است.

ب) در اين روايتي كه آورده ايم عايشه عمر و فرزندش را كاذب دانسته و مي گويد كه آنها به دروغ اين مطلب را به پيامبر نسبت داده اند. اين روایت از زبان ابن مليكه وارد شده است .

‏ يكى از دختران عثمان درگذشت، به همراه عبداللَّه بن عمر و عبداللَّه بن عباس در تشييع جنازه او شركت جستيم. در ميان آن دو نشسته بودم كه عبداللَّه بن عمر از گريه مردم شِكوه كرد و به فرزند عثمان چنين گفت: چرا مردم را از گريه باز نمى‏داريد؟ همانا از رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم شنيدم كه مى‏فرمود: «مرده به خاطر گريه خويشانش عذاب مى‏شود! ». در آن حال، ابن عباس رو به ابن عمر كرده، گفت:« عمر گوينده اين حرف است » زيرا هنگامى كه عمر بر اثر شدت زخم در بستر مرگ بود، صهيب نزد او آمد و بر بالين‏اش گريه و ناله سر داد. عمر از اين عمل مهيب ناراحت شد و گفت: آيا بر من گريه مى‏كنى، در حاليكه پيامبر فرموده است كه مرده به دليل گريه نزديكانش در عذاب خواهد بود!

‏ او در ادامه چنين بيان داشت:

‏ پس از درگذشت عمر، اين سخن وى را براى عايشه بازگو كردم، وى در پاسخ چنين بيان داشت:

‏ « رحم اللَّه عمر، واللَّه ما حدث رسول اللَّه، ليعذب.. و لكن رسول اللَّه صلي الله عليه و آله و سلم قال: ان اللَّه ليزيد الكافر ببكاء اهله عليه؛ خدا عمر را رحمت كند! سوگند به خدا كه هرگز پيامبر چنين سخنى را بر لب نياورده است، بلكه ايشان چنين بيان داشت:

‏ «خداوند عذاب كافر را با گريه بستگانش افزون مى‏كند»

‏ عايشه سپس سخن خود را با اين جمله پى گرفت:

‏ « حسبكم كتاب اللَّه و لا تزر وازرة وزر اخرى؛ فاطر، آيه ۱۸. قرآن شما را در اين باره كفايت مى‏كند كه فرمود: هيچكس گناه ديگرى را به دوش نمى‏كشد»

‏ آنگاه ابن عباس بر اين جمله تاكيد كرد كه پروردگار مى‏خنداند و مى‏گرياند.

‏ روايت گر اين ماجرا مى‏گويد:

‏ چون سخن ابن عباس به پايان رسيد، عبداللَّه بن عمر سكوت كرد و سخنى نگفت.

امّا بپردازيم به اسناد اين روايت

اين روايت را احمد بن حنبل در مسندش آورده است كه به اين شكل است.

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/27.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/28.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/29.jpg

 

ونيز اين روات را نسايي نيز آورده است.

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/30.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/31.jpg

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/32.jpg

 

ديديد كه اين دو سند چگونه كذب عمر را بيان كرده است. و اگر به اسنادشان توجّه داشته باشيد سندهايي معتبر و صحيح ميباشند. حال بپردازيم به اين كه عمر به پيامبر دروغ بسته است .آيا كسي كه به پيامبر دروغ ميبنند مي تواند لايق خلافت مسلمين شود. چشم مي خواهد تا ببيند كه اين شخص نه تنها اهل خلافت نيست بلكه اهل بهشت نيست و لايق آن است كه در قعر جهنّم مشمول عذاب الهي شود. اين سخن ما نيست بلكه سخن خود پيامبر است كه در معتبرترين كتب اين جماعت آمده است. كتاب صحيح بخاري كه در نزد اهل سنت از معتبرترین کتاب هاست اين روايت را آورده است:

پيامبر فرمودند هر كسي كه به من دروغ ببندد اهل جهنّم ست .اين شما و اين نيز كتاب بخاري :

 

http://dl.olel-amr.com/religions/islam/ahl%20sonnat/magalat/gerye%20kardan%5Bolel-amr.com%5D/33.jpg

 

 

دوستان عزيز ما از اين مقاله چند نتيجه ميگيرم كه ميتوان به اين موارد اشاره كرد:

اوّلاً كه گريه كردن بر مرده هيچ اشكالي ندارد بلكه خوب نيز مي باشد .زيرا كه اين عمل سنّت پيامبر اكرم(ص) بوده و هيچ شكّي در آن نيست .

ثانياً گریه کردن موجب تصلّای روح مرده و موجب ترحم نسبت به او میشود.

و…

 

 

دانلود فایل متنی PDF

و السّلام عليكم و رحمة الله و بركاته

پایگاه اطلاع رسانی اولی الامر

http://olel-amr.com




ارسال نظر




*